Kimi tozlu raflarda, dolap diplerinde, kimi de kimsenin ulaşamayacağı kuytularda yıllar boyu bekledi. Zaman geçti, rafların yerini sabit diskler aldı ama onların kaderi değişmedi. Tamamlanamayan, yine yarım kaldı. İlk cümleleri coşkuyla yazılan bir roman, belki birkaç sayfa sonra, belki de tam bitmek üzereyken terk edildi. Bazen ikinci bir iş, yeni doğan bir bebek, boşanma, taşınma gibi dış nedenler, bazen de yaratıcılığın önüne geçen içsel sancılar yüzünden yazar, bıraktı yazmayı. Günlerce ve gecelerce gerisini getiremediği bir kurgunun içinde bocaladıktan sonra terk etti romanını. Artık yazarın utancıydı o bitmemiş eser. En iyisi bir an önce unutmak, soranlara susmak, hatırlatanlarla bir daha görüşmemekti.
